2010 | jaargang 2 
Het weblog van Dick Veenstra is voortaan rechtstreeks te lezen via de website van de bigband
coevorden.
coevorden.
4 januari 2011 | jaargang 2 aflevering 17
De Droom
“I have a dream”.De band zit in de vaste opstelling: lege plaatsen in het midden en linksachter, afgeschermd door een haag van paarlmoer op koper, Gerard ervoor. Zopas heeft hij gefluisterd welk nummer wij gaan spelen, dit keer extra langzaam. Er wordt gefronst. Hoe langzaam is langzaam? Hij telt af, klikkend met zijn vingers, schijnbaar in trance, de ogen gesloten, nauwelijks ademend, alsof hij nu al geniet van wat gaat komen.
“I have a dream”.De band zit in de vaste opstelling: lege plaatsen in het midden en linksachter, afgeschermd door een haag van paarlmoer op koper, Gerard ervoor. Zopas heeft hij gefluisterd welk nummer wij gaan spelen, dit keer extra langzaam. Er wordt gefronst. Hoe langzaam is langzaam? Hij telt af, klikkend met zijn vingers, schijnbaar in trance, de ogen gesloten, nauwelijks ademend, alsof hij nu al geniet van wat gaat komen.
14 december 2010 | jaargang 2 aflevering 15
Sneeuw en ijs
Drenthe is weer wit!. Terugrijdend van de repetitie ben ik blij dat de wegen niet glad zijn. We hebben vanavond weer eens "volwaardig" geoefend: met zangeres en ritmegroep. Was weer even lekker. Ik voel het na afloop altijd wel. Je bent blijkbaar toch redelijk geconcentreerd bezig zo'n avond. En dan is het heerlijk om uit de hitte van het lokaal even in de frisse vrieslucht te zijn. Als het toch winter moet worden, dan maar een echte winter. De schaatsen kunnen uit het vet. Hoge en lage noren, Friese doorlopers, kunst- en hockeyschaatsen. “Alles wat schaatsen heeft, komt om te rijden, alles wat benen heeft komt om te glijden” zegt een bekend oud kinderliedje. En inderdaad de eerste marathons op ijs hebben al weer plaats gevonden.
8 december 2010 | jaargang 2 aflevering 14
Cole Porter
Een van de meest bekende (musical)componisten uit de eerste helft van 1900 was Cole Porter (1891 – 1964). Als je zijn songs hoort, vorm je je een beeld van hem.
Maar hoe kun je je vergissen. Cole Porter was een Amerikaan, geboren in Indiana (het plaatsje Peru) maar heeft een deel van zijn jonge leven in Europa gewoond, voornamelijk in Frankrijk.
Er gaan verhalen, dat hij heeft gediend in het Vreemdelingen Legioen, een Frans legeronderdeel, dat nu niet bepaald een positief imago had. Hij leefde uitbundig en decadent van het geld van zijn levensgezellin, waarmee hij – ondanks zijn homosexualiteit – trouwde.
Hij componeerde in die tijd zijn eerste echte musical, Paris, gevolgd – weer terug in Amerika - door Fifty Million Frenchmen, waaruit wij het nummer “You do something to me” spelen.
Maar hoe kun je je vergissen. Cole Porter was een Amerikaan, geboren in Indiana (het plaatsje Peru) maar heeft een deel van zijn jonge leven in Europa gewoond, voornamelijk in Frankrijk.
Er gaan verhalen, dat hij heeft gediend in het Vreemdelingen Legioen, een Frans legeronderdeel, dat nu niet bepaald een positief imago had. Hij leefde uitbundig en decadent van het geld van zijn levensgezellin, waarmee hij – ondanks zijn homosexualiteit – trouwde.
Hij componeerde in die tijd zijn eerste echte musical, Paris, gevolgd – weer terug in Amerika - door Fifty Million Frenchmen, waaruit wij het nummer “You do something to me” spelen.
2december 2010 | jaargang 2 aflevering 13
Lieve Sint
Sinterklaas was aan het denken wat hij wie dit jaar zou schenken.
Je kent dit begin wel zou ik zo denken.
Iedereen ploetert zo rond de vijfde van deze maand
om gedichten en pakketjes te maken voor familie en vrinden
om gezellig rond het vuur – liggend of staand –
de gezelligheid op deze donkre avond opnieuw uit te vinden.
Maar niet de leden van de Bigband in Coevorden
Wat moet er van hen worden?
Geen trombonisten, nou ja ééntje
Geen bassist draagt bij, zijn steentje
Hoe hard we ook repeteren,
de stoelen blijven solisten ontberen.
Je kent dit begin wel zou ik zo denken.
Iedereen ploetert zo rond de vijfde van deze maand
om gedichten en pakketjes te maken voor familie en vrinden
om gezellig rond het vuur – liggend of staand –
de gezelligheid op deze donkre avond opnieuw uit te vinden.
Maar niet de leden van de Bigband in Coevorden
Wat moet er van hen worden?
Geen trombonisten, nou ja ééntje
Geen bassist draagt bij, zijn steentje
Hoe hard we ook repeteren,
de stoelen blijven solisten ontberen.
24 november 2010 | jaargang 2 aflevering 12
64
Op één of andere manier was 64 vanavond belangrijk. Het sloeg niet op het aantal aanwezige bandleden of op de temperatuur in het oefenhok. In ieder geval was het de moeite waard om het erover te hebben. Ik zit nogal opzij en ook heb ik niet het meest stille instrument in handen, dus veel heb ik niet kunnen volgen. Nieuwsgierig was ik natuurlijk wel.
Op één of andere manier was 64 vanavond belangrijk. Het sloeg niet op het aantal aanwezige bandleden of op de temperatuur in het oefenhok. In ieder geval was het de moeite waard om het erover te hebben. Ik zit nogal opzij en ook heb ik niet het meest stille instrument in handen, dus veel heb ik niet kunnen volgen. Nieuwsgierig was ik natuurlijk wel.
Zou het over 1964 zijn gegaan? Misschien ging het over Dappere Dodo, waarvan de KRO in mei van dat jaar de laatste aflevering uitzond. Tante Hannie(Lips) kondigde het programma altijd aan. In zwart-wit natuurlijk. En de link met de bigband is dan het onverstoorbare doorzettingsvermogen om ritmische partijen zonder backinggroup goed te spelen. Maar goed, daar ging het zeker niet over, want slechts weinigen herinneren zich de zinderende spanning, die de avonturen van DD opriepen. Sterker nog, het gros van ons bestond nog niet! Minstens 2 prominente bandleden zagen het levenslicht in dat jaar. Ze waren natuurlijk niet de enigen. Even een stukje hedendaagse geschiedenis: Yvonne van Gennep, Nellie Cooman, Rene Eijkelkamp, Bjarne Riis, Linda de Mol Sandra Bullock, Adam Curry en Jort Kelder, allemaal in dat jaar geboren. Blijkbaar was het een goed jaar.6 maand 2010 | jaargang 2 aflevering 11
VerTellen
Tellen is een speciale bezigheid. Het hoort bij de belangrijke dingen in het leven, begreep ik vanavond. Daarom moet iedereen natuurlijk op zijn tellen passen! Als je het tellen kwijt bent, ben je niets meer, zelfs geen nummer. Als je niet in tel bent, dan kun je het vergeten, want je wórdt vergeten. Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik dit heb zien gebeuren.
Tellen is ook ritme. Op de basisschool hoor je het niet vaak meer, maar als een groep gezamenlijk iets moet opdreunen, gaat dat op de tel: 1 en 1 is 2, 2 en 2 is 4, 4 en 4 is 8. Ik heb dat met mijn klas ontelbare keren geoefend. Ondertussen kon je het werk nakijken…
Tellen is een speciale bezigheid. Het hoort bij de belangrijke dingen in het leven, begreep ik vanavond. Daarom moet iedereen natuurlijk op zijn tellen passen! Als je het tellen kwijt bent, ben je niets meer, zelfs geen nummer. Als je niet in tel bent, dan kun je het vergeten, want je wórdt vergeten. Ik ben de tel kwijt hoe vaak ik dit heb zien gebeuren.
Tellen is ook ritme. Op de basisschool hoor je het niet vaak meer, maar als een groep gezamenlijk iets moet opdreunen, gaat dat op de tel: 1 en 1 is 2, 2 en 2 is 4, 4 en 4 is 8. Ik heb dat met mijn klas ontelbare keren geoefend. Ondertussen kon je het werk nakijken…
9 november 2010 | jaargang 2 aflevering 10
Verzamelen
In de loop van jaren verzamelen we een berg A4-tjes met bladmuziek van vele nummers. Oude nummers, waar we op uitgekeken zijn – volgens de beslissers – worden opgevolgd door nieuwe uitdagingen. Eens in de zoveel tijd roept één van ons, dat de map wel erg dik wordt. En omdat de ARBO-wet ons verbiedt meer dan 15 (vrouwen) resp. 23 kg te tillen, kent de bigbandleider zijn verantwoordelijkheid om ons gezwoeg te verlichten. Hij kan het gewicht van de diverse instrumenten natuurlijk niet verminderen, dus pakt hij de bladmuziek aan.
In de loop van jaren verzamelen we een berg A4-tjes met bladmuziek van vele nummers. Oude nummers, waar we op uitgekeken zijn – volgens de beslissers – worden opgevolgd door nieuwe uitdagingen. Eens in de zoveel tijd roept één van ons, dat de map wel erg dik wordt. En omdat de ARBO-wet ons verbiedt meer dan 15 (vrouwen) resp. 23 kg te tillen, kent de bigbandleider zijn verantwoordelijkheid om ons gezwoeg te verlichten. Hij kan het gewicht van de diverse instrumenten natuurlijk niet verminderen, dus pakt hij de bladmuziek aan.
november 2010 | jaargang 2 aflevering 9
De levensgenieter…
Altijd als de bandleider in zijn koffertje rommelt en tussen stapels kopietjes een complete set van een nieuw nummer te voorschijn probeert te toveren, is het spannend. Wat zal het zijn: een classic, een popsong, een latin, een funky nummer? Er komen vragen in je op: ken ik het, is het moeilijk te spelen, welke partij krijg ik dit keer toegespeeld, zijn er solo’s en – vooral – zal ik het leuk vinden? En elke keer word ik weer verrast. Het bijzondere van onze bigband is de grote verscheidenheid van mensen. Jong en oud, rustig en beweeglijk, dominant en onzichtbaar. En ieder van ons heeft zijn voorkeur voor de te spelen nummers. Je kan bijna voorspellen wie een bepaald nummer superleuk zullen vinden en wie niet. In mijn werkzame leven heb ik mij bezig gehouden met enneagrammen. Dat is een typologie, één van de vele modellen, waarmee getracht wordt verschillende menstypes te herkennen. Nu nog kijk ik regelmatig om mij heen – het is een tic - en probeer het gedrag te verklaren en te voorspellen op grond van die typebeschrijving. Soms klopt het. Vaak niet.
Altijd als de bandleider in zijn koffertje rommelt en tussen stapels kopietjes een complete set van een nieuw nummer te voorschijn probeert te toveren, is het spannend. Wat zal het zijn: een classic, een popsong, een latin, een funky nummer? Er komen vragen in je op: ken ik het, is het moeilijk te spelen, welke partij krijg ik dit keer toegespeeld, zijn er solo’s en – vooral – zal ik het leuk vinden? En elke keer word ik weer verrast. Het bijzondere van onze bigband is de grote verscheidenheid van mensen. Jong en oud, rustig en beweeglijk, dominant en onzichtbaar. En ieder van ons heeft zijn voorkeur voor de te spelen nummers. Je kan bijna voorspellen wie een bepaald nummer superleuk zullen vinden en wie niet. In mijn werkzame leven heb ik mij bezig gehouden met enneagrammen. Dat is een typologie, één van de vele modellen, waarmee getracht wordt verschillende menstypes te herkennen. Nu nog kijk ik regelmatig om mij heen – het is een tic - en probeer het gedrag te verklaren en te voorspellen op grond van die typebeschrijving. Soms klopt het. Vaak niet.
19 oktober 2010 | jaargang 2 aflevering 7
Boterkoek
Wat voor een associatie roept dat bij u op? Een vettig soort zandgebak met veel ei? Of een gesuikerde dubbele boterham met room ertussen? Ik kende alleen de eerste variatie en was in de gelegenheid tien of meer boterkoeken te kopen voor een goed doel. Gelukkig kon ik mij beperken tot eén exemplaar, want erg goed voor de slanke lijn zijn ze niet. De baksels waren van Duitse makelij. Erg smakelijk.
Leden van de bigband - blijkt maar weer - zijn duidelijk geen navelstaarders. Ze zijn actief op allerlei sociale fronten en helpen hun medemensen waar ze kunnen. De opbrengst van de boterkoeken was voor een gospelkoor. Ik ben gek op gospelkoren, maar niet bijzonder op boterkoeken. D.w.z. de originele (gospelkoren bedoel ik, hoe chaotisch!). Zoals de groep, waar Mahalia Jackson uit voort is gekomen (begrijp dit nu weer niet verkeerd!) en waar swing nog niet wordt opgelegd, maar er van nature is.
Wat voor een associatie roept dat bij u op? Een vettig soort zandgebak met veel ei? Of een gesuikerde dubbele boterham met room ertussen? Ik kende alleen de eerste variatie en was in de gelegenheid tien of meer boterkoeken te kopen voor een goed doel. Gelukkig kon ik mij beperken tot eén exemplaar, want erg goed voor de slanke lijn zijn ze niet. De baksels waren van Duitse makelij. Erg smakelijk.
Leden van de bigband - blijkt maar weer - zijn duidelijk geen navelstaarders. Ze zijn actief op allerlei sociale fronten en helpen hun medemensen waar ze kunnen. De opbrengst van de boterkoeken was voor een gospelkoor. Ik ben gek op gospelkoren, maar niet bijzonder op boterkoeken. D.w.z. de originele (gospelkoren bedoel ik, hoe chaotisch!). Zoals de groep, waar Mahalia Jackson uit voort is gekomen (begrijp dit nu weer niet verkeerd!) en waar swing nog niet wordt opgelegd, maar er van nature is.
12 oktober 2010 | jaargang 2 aflevering 6
Arrangement
Jammer geen repetitie voor mij deze week. Randstadproblemen verhinderen de pret. En ik had het mij zo mooi voorgesteld: de strap drukt stevig tegen mijn bovenste nekwervel. Mijn tanden zoeken het ingesleten kuiltje op het mondstuk. Mijn onderlip krult zich naar binnen. Ik haal een diepe teug lucht naar binnen en wacht af. Het gaat beginnen. Ik sluit mijn ogen als ik de bandleader hoor aftellen. Dat kan, want onze sectie begint het gevoelige nummer met een lange noot. Ik zet zachtjes aan en laat mij door het majeurakkoord opnemen. Je hebt er geen idee van – als je het tenminste niet hebt meegemaakt - hoe het voelt, als een orkest inzet met een min of meer gecompliceerd akkoord. Je kan er zó van genieten, dat je vergeet te spelen!
Jammer geen repetitie voor mij deze week. Randstadproblemen verhinderen de pret. En ik had het mij zo mooi voorgesteld: de strap drukt stevig tegen mijn bovenste nekwervel. Mijn tanden zoeken het ingesleten kuiltje op het mondstuk. Mijn onderlip krult zich naar binnen. Ik haal een diepe teug lucht naar binnen en wacht af. Het gaat beginnen. Ik sluit mijn ogen als ik de bandleader hoor aftellen. Dat kan, want onze sectie begint het gevoelige nummer met een lange noot. Ik zet zachtjes aan en laat mij door het majeurakkoord opnemen. Je hebt er geen idee van – als je het tenminste niet hebt meegemaakt - hoe het voelt, als een orkest inzet met een min of meer gecompliceerd akkoord. Je kan er zó van genieten, dat je vergeet te spelen!
6 oktober 2010 | jaargang 2 aflevering 5
Verwachting
Hij zou toch komen? Wordt toch wel eens tijd! Gek, hij is anders altijd op tijd. Weet hij, dat we om half 8 beginnen? Misschien moest hij tanken en komt hij zo. Hij schreef immers, dat hij terug was van vakantie? Kan best, dat hij het niet meer weet te vinden: het is al zo lang geleden, dat hij er was…
Hij zou toch komen? Wordt toch wel eens tijd! Gek, hij is anders altijd op tijd. Weet hij, dat we om half 8 beginnen? Misschien moest hij tanken en komt hij zo. Hij schreef immers, dat hij terug was van vakantie? Kan best, dat hij het niet meer weet te vinden: het is al zo lang geleden, dat hij er was…
24 september 2010 | jaargang 2 aflevering 4
Brief…
Hallo, hoe gaat het met jullie? Een vreemd gevoel om - lekker in het zonnetje zittend - jullie te schrijven. Het is hier warm en ik begrijp, dat je dat niet kunt zeggen van het weer in Nederland: Raindrops keep falling on you heads… Toch levert slecht weer vaker inspiratie op dan goed weer: Stormy weather, zachtjes tikt de regen op het zolderraam, comes rain comes shine (ok, beetje zon..) .
Hallo, hoe gaat het met jullie? Een vreemd gevoel om - lekker in het zonnetje zittend - jullie te schrijven. Het is hier warm en ik begrijp, dat je dat niet kunt zeggen van het weer in Nederland: Raindrops keep falling on you heads… Toch levert slecht weer vaker inspiratie op dan goed weer: Stormy weather, zachtjes tikt de regen op het zolderraam, comes rain comes shine (ok, beetje zon..) .
Ik ben weer op weg naar Nederland om begin volgende week weer direct af te reizen naar Duitsland. En omdat Stockholm en Londen dit jaar ook nog op mijn agenda staan kun je wel spreken van een kosmopolitisch bestaan. Hoe rustig was mijn leven toen ik nog werkte. Gewoon om half zeven opstaan, ontbijten en naar je werk. Overdag een beetje praten, een beetje schrijven, telefoontje zus, faxje (bestaat dat nog?) zo.14 september 2010 | jaargang 2 aflevering 3
Kort, kort, kort
Dit keer een kort blog. Het moet wel kort want ik heb geen tijd. Er dreigen wolken. Heb die dingen al twee weken niet gezien en net nu we verkassen, zijn ze er. Lichtgrijs, met donkere vlekken en fel zilveren randen. Voor het gaat regenen moet de tent eraf zijn. Sarah de hond is aangestoken door mijn activiteit (die er ook twee weken al niet geweest is) en hij slalomt om, en tussen, de nog staande palen. Niet erg, ware het niet, dat hij aan een 20 meter lange lijn zit en hij zodoende probeert om een kop-en-schoteltje te weven tussen de 5 staanders. “Terug”, roep ik vertwijfeld, zij kijkt me aan: “terug, Saar!” Kwispelend rent zij op mij toe en trekt de middelste staander onderuit. Opschieten toch, de regen komt, geen tijd voor opvoedkundige reprimandes, die – weet ik – toch geen effect hebben bij haar…
Kort, kort, kort
Dit keer een kort blog. Het moet wel kort want ik heb geen tijd. Er dreigen wolken. Heb die dingen al twee weken niet gezien en net nu we verkassen, zijn ze er. Lichtgrijs, met donkere vlekken en fel zilveren randen. Voor het gaat regenen moet de tent eraf zijn. Sarah de hond is aangestoken door mijn activiteit (die er ook twee weken al niet geweest is) en hij slalomt om, en tussen, de nog staande palen. Niet erg, ware het niet, dat hij aan een 20 meter lange lijn zit en hij zodoende probeert om een kop-en-schoteltje te weven tussen de 5 staanders. “Terug”, roep ik vertwijfeld, zij kijkt me aan: “terug, Saar!” Kwispelend rent zij op mij toe en trekt de middelste staander onderuit. Opschieten toch, de regen komt, geen tijd voor opvoedkundige reprimandes, die – weet ik – toch geen effect hebben bij haar…
6 september 2010 | jaargang 2 aflevering 2
Franse Muziek
Ik loop graag door de Cora, een Franse super supermarkt. Niet om iets te kopen – al kom daar soms heel bijzondere dingen tegen – maar vooral om te kijken. Naar prijzen van “ordi`s” en andere electronica, naar tuingereedschap (ik zag bijvoorbeeld een heel vernuftig, maar akelig apparaatje om mollen te mollen. Ik zal niet uitweiden hoe dat precies werkt, maar er is een luide knal bij te horen…), naar bijzondere levensmiddelen (die zijn er niet veel meer. De meeste dingen kun je ook in de betere supermarkt in Nederland vinden met uitzondering van (soms nog levende) vissoorten) én naar cd’s. En wat daar opvalt zijn de vele Franstalige cd’s. Je vindt in Nederland ook Nederlandstalige muziek, maar die past vaak in een enkel schapje tussen het overwegend Engelse repertoire. In Frankrijk niet. Daar wordt de eigen taal nog als belangrijk gezien. Fransen en zeker de wat oudere Fransen spreken zelden een vreemde taal. Dat heb je vast wel eens gemerkt op een camping, in een hotel of als je een bekeuring krijgt (denk je, op te maken uit het misbaar van de gendarme). Fransen spreken Frans, zingen Frans en leven Frans. Er wordt veel gezongen van alles door elkaar: volksliedjes, pop, wat wij “schlagers” noemen en klassiek. En iedereen heeft er plezier in. En ook als je de radio aanzet, dan is 75% van de muziek Franstalig.
Ik loop graag door de Cora, een Franse super supermarkt. Niet om iets te kopen – al kom daar soms heel bijzondere dingen tegen – maar vooral om te kijken. Naar prijzen van “ordi`s” en andere electronica, naar tuingereedschap (ik zag bijvoorbeeld een heel vernuftig, maar akelig apparaatje om mollen te mollen. Ik zal niet uitweiden hoe dat precies werkt, maar er is een luide knal bij te horen…), naar bijzondere levensmiddelen (die zijn er niet veel meer. De meeste dingen kun je ook in de betere supermarkt in Nederland vinden met uitzondering van (soms nog levende) vissoorten) én naar cd’s. En wat daar opvalt zijn de vele Franstalige cd’s. Je vindt in Nederland ook Nederlandstalige muziek, maar die past vaak in een enkel schapje tussen het overwegend Engelse repertoire. In Frankrijk niet. Daar wordt de eigen taal nog als belangrijk gezien. Fransen en zeker de wat oudere Fransen spreken zelden een vreemde taal. Dat heb je vast wel eens gemerkt op een camping, in een hotel of als je een bekeuring krijgt (denk je, op te maken uit het misbaar van de gendarme). Fransen spreken Frans, zingen Frans en leven Frans. Er wordt veel gezongen van alles door elkaar: volksliedjes, pop, wat wij “schlagers” noemen en klassiek. En iedereen heeft er plezier in. En ook als je de radio aanzet, dan is 75% van de muziek Franstalig.
| 30 - juni - 2010 |
|
|
|
| The last thing on my mind Het plein is leeg. Jurre komt aangelopen. Lichtelijk verbaasd kijkt hij om zich heen: “kan dit waar zijn? Ben ik de eerste? Of gaat het niet door?” Ik stap weer in de auto. Naar de muziekschool. Het is er druk, maar er zijn geen leden van de band. Ah, toch. Gerard komt aangereden. Zijn al volle auto moet verder belast worden met boxen, versterkers, standaarden, snoeren, microfoons en instrumenten, zoals saxen en drumstellen en een piano. Hoe krijgen we dat naar de Markt? Dat gaat niet. Maar geleidelijk druppelen andere leden binnen. Elvira met de grootste auto laadt de losse dingen. Frans regiseert. Ik stouw een aftandse versterker in mijn auto. De instrumenten met bijbehorende spelers worden verdeeld over de andere vehikels. |
| 23 - juni - 2010 |
|
|
|
| Het einde nabij Trek je niets aan van het sombere begin. Nog even los van het feit, dat al vanaf je geboorte (en zelfs nog daarvoor) het einde nadert, al is dat hopelijk nog heel ver weg, doel ik hier niet op het leven. Ik heb het over de slijtageverschijnselen, die optreden aan het eind van een seizoen. Of het nu in de sport, op school of in de muziek is, als het jaar afloopt, verslonst de opkomst en vermindert de concentratie. Het lijkt wel of iedereen moe is. De zomer lonkt. Docenten zien uit naar de vrije tijd. Even niet hoeven bedenken wat "we" gaan doen. Even geen teleurstelling over de leerling die “helaas” deze week geen tijd had om te studeren, omdat… En leerlingen zijn blij, dat zij straks even niet dagelijks (ik ben een optimistisch type) de etudes moeten oefenen, maar vrij of zelfs niet hoeven te spelen. Maar hoezeer iedereen ook verlangt naar het einde, het is nog niet zover. |
| 16 - juni - 2010 |
|
|
|
|
Vuvuzela’s
Gelukkig, ze worden verboden. Stapelgek werd ik ervan: vuvuzela’s. Een oorverdovend geluid van duizenden van die dingen. Eén toon, terwijl je er volgens mij meerdere op moet kunnen voortbrengen. Onafgebroken, van ruim voor de aftrap tot ver na het laatste fluitsignaal. Nee, geef mij maar een lekker Nederlands dweilorkest, dat een iets uitgebreider repertoire heeft. Aan de andere kant heeft het toch wel wat, die toeters bedoel ik. Koordirigenten en orkestleiders proberen altijd met allerlei aanwijzingen het koor of orkest tonen te laten spelen, die langer duren dan er adem voorradig is. |
| 8 - juni - 2010 |
|
|
|
| CQ: ca·su quo [kaazuukwoo] bw als dat het geval is; om precies te zijn. Tja, wat was nu het geval? Nou, om precies te zijn, we hadden een open dag in Coevorden. Veel bedrijvigheid om nieuwe leerlingen te werven voor de muziekschool. Het is altijd leuk om te zien hoe ouders hun kinderen tot vlak bij een instrument brengen in de hoop en verwachting dat het kind dat instrument zal grijpen. Tientallen keren hoor je de vraag: “En, lijkt het je wat?” niet altijd krijgen de ouders het gewenste antwoord. Op deze muziekmarkt is ook concurrentie. Het is stil bij “zang” en ook bij ‘klarinet’ zou het drukker mogen. Maar drums en keyboards trekken door hun volume meer aandacht. How sad. Docenten stappen uit hun cellen en leiden als echte “ploppers” kandidaatjes naar binnen. “Wil je de harp niet eens vasthouden?” “Doen, joh, misschien vind je dit hééél leuk”, roept de gemaakt enthousiaste vader tegen een verveeld kijkend jongetje en een klein meisje in een tutu. In de grote zaal zijn een paar dansgroepen bezig met een flitsende show. |
Meer nieuws van de muziekschool...
- 20 - Mei - 2010
- 13 - April - 2010
- 6 - april - 2010
- 30 - Maart - 2010
- 24 - Maart - 2010
- 17 - Maart - 2010
- 9 - Maart - 2010
- 1 maart 2010
- 23/02/2010
- 16-02-2010
- 9 - Februari - 2010
- 2 - Februari - 2010
- 26 - Januari - 2010
- 21 - Januari - 2010
- 12-01-2010
- 5 - 1 -2010
- 14 - 12 - 2009
- 8 december 2009
- 1 - December - 2009
- 24 - November - 2009
- 17 - November - 2009
- dinsdag - 10 November - 2009
- dinsdag - 3 November - 2009
- woensdag - 28 Oktober - 2009
- dinsdag - 27 Oktober - 2009
- 19 oktober - 2009
- 15 - Oktober - 2009
- 12 - Oktober - 2009
- 10 Oktober - 2009
- 29 - september - 2009
- 23 september 2009
- 21 September - 2009
- 9 september
- test
Pagina 1 van 3