Zes beeldend docenten van CQ tonen hun eigen werk.
Lucia Doze, Ineke Rietvelt-van Wengerden, Rosita Sikking-Reeberg, Mark Lisser, Michiel Knaven en Caroline Verschoor
Expositieperiode vrijdag 11 november 2011 t/m woensdag 11 januari 2012.
Locatie CQ Centrum voor de Kunsten, Kapelstraat 121, 7811 XZ Emmen.
Openingstijden maandag t/m vrijdag van 9.00 - 21.00 uur.
Naast het geven van cursussen bij CQ Centrum voor de Kunsten hebben de beeldende docenten allen een eigen beroepspraktijk. CQ is dan ook erg trots om in deze expositie het vrije werk van haar docenten onder het voetlicht te mogen brengen. Deze tentoonstelling toont werk in een grote verscheidenheidaan disciplines. Naast schilderijen en tekeningen wordt er ruimtelijk werk en fotografie getoond.
De 6 exposanten:
Mark Lisser
Ik exposeer 4 symbolische schilderijen over het afscheid nemen. Verder ga ik donderdag nog 4 schilderijtjes ophangen van het formaat 30x30 cm. Deze laten mijn 4 woonkamers zien, waarin ik gedurende mijn leven langdurig verbleven heb. Een van mijn bezigheden is het vastleggen van herinneringen. Ik doe dit ook in opdracht.
Mijn eigen website heet http://home.planet.nl/~lisse033
Caroline Verschoor
Olieverfschilderijen met collectieve en persoonlijke symboliek, weergegeven middels beelden van mens, dier en natuur.
www.carolineverschoor.nl
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
Rosita Sikking
Rosita Sikking Reeberg.Keramiek, bronzen, urnen en schilderijen.
Zowel vrij werk, als werk in opdracht
Atelier "Art from the Heart" te Roswinkel (sinds 1994)
Docent keramiek bij CQ, Centrum voor de Kunsten Emmen.
Voor uitgebreide info zie :
www.artfromtheheart.nl
Op deze expositie laat Michiel 20 foto's zien uit de serie dagboekfoto's gemaakt met zijn smartphone. De hele serie is te volgen op facebook en wordt dagelijks aangevuld.
Michiel is docent viool en fotografie bij CQ.
Op zijn website, michaelmedia.org, is al zijn beeldend werk te zien.
Inspiratie voor mijn keramische objecten vind ik in de natuur, waar ik kracht, eenheid, harmonie, orde in de chaos ervaar.
Geboeid ben ik door al haar vormen, zoals de plooien, gelaagdheid en fossielen in rotsformaties, door de zee, kleuren en structuren van de aarde, door contrasten en cyclische bewegingen.
website: http://www.luciadoze.nl
Lucia Doze: kunstenaar, theatervormgever, docent
Als autonoom kunstenaar, en dat ben ik als eerste, ben ik vanaf mijn afstuderen met Emotionele Hulpstukken bezig. Dat heb ik de afgelopen 10 jaar steeds verder ontwikkeld. Het zijn verschillende objecten en afbeeldingen die door een handeling of de gedachte die het oproept een emotionele leniging geven. De achterliggende gedachte is dat dit kennelijk nodig is, als antwoord op de diverse moeilijkheden die nou eenmaal bij het leven horen. Tegelijkertijd is het een commentaar op deze tijd, waarin het leven perfect moet zijn en maakbaar, afkoopbaar bijna. Met een pil en anders dus een Emotioneel Hulpstuk. Die nog werkt ook, want aandacht geven doet al heel veel.
In 2006 heb ik Emo.Fact. opgericht en de verschillende werken in lijn gebracht. Er komen nog steeds nieuwe bij, en ik ben nu bezig aan het Emotioneel Kookboek. Ik heb daarvoor een complete theorie ontworpen die ik vertaal in recepten. Naast Emo.Fact maak ik tekeningen en soms site specific werk.
Het autonoom kunstenaarschap is de basis voor mijn twee andere werkzaamheden: docentschap en theatervormgeving.
Als docent geloof ik niet dat mensen zo even kunst kunnen maken. Zij kunnen wel mooie dingen maken en ik kan ze kennis laten maken met kunst. Naast het aanleren van technieken is het belangrijkste dat ik te bieden heb een manier van denken (en doen). Hoewel ik het meeste les geef aan kinderen en jongeren maakt het me eigenlijk niet veel uit. Ik vind alle groepen en beeldende activiteiten prima, al hou ik wel van afwisseling, en dan vooral van niveau, amateur en prof, kleine en grote ontwikkeling.
Wat ik wel in het speciaal graag doe is samen met een groep een (kunst)werk maken. Ik ben dan en docent en kunstenaar, wat interessant is want beide rollen zijn in sommige opzichten tegengesteld. Ik streef naar een zo groot mogelijke inbreng van de groep en een zo goed mogelijk artistiek eindproduct. De balans daarin is afhankelijk van de groep en de opdracht. Het wordt wel community art of gemeenschapskunst genoemd, ik noem het ook wel samenkunst.
Het in opdracht werken geeft kader, deadline, directe feedback en waardering. Ik heb er veel plezier in om iemands verzoek om te zetten in een beeldende vraag of zelfs antwoord.
Ik doe voornamelijk theateropdrachten en soms muurschilderingen. Theatervormgevingopdrachten kunnen klein en gesloten zijn, maar het kan ook de verantwoordelijkheid zijn voor het gehele beeld van een voorstelling zodat mijn positie vrijwel naast de regisseur is. Dat laatste is natuurlijk het leukst. Mijn huidige werkveld zit meestal wat in het midden, is voornamelijk kindervoorstellingen waarbij ik veel textiel gebruik. Dat is een medium waar ik mij gemakkelijk in uitdruk, maar het is ook praktisch: een achterdoek kan je kleiner en makkelijker opvouwen dan beschilderde panelen. Daar ben ik zo ingerold en ik vind het heerlijk, maar ik ben wel aan het kijken hoe ik mijn terrein kan verbreden.
Het werken bij een instituut (of met een groep) geeft mij een gevoel van verbinding, het doen van een kort project op een school een groot gevoel van vrijheid. Het verdienen van geld is ook een heel prettige vorm van waardering die in het autonome werk wel erg ver weg ligt om niet te zeggen omgekeerd.
10 november 2011, Lucia Doze
